သမိုင္း၀င္ ေဂါေဒါပလႅင္ ဇလံုေတာင္ေတာ္ ဣစၦာသယ
ခ်မ္းသာႀကီးဘုရားသည္ စစ္ကိုင္းတိုင္းေဒသႀကီး ကသာခ႐ိုင္ ဗန္းေမာက္ၿမိဳ႕နယ္တြင္
တည္ရွိၿပီး ဗန္းေမာက္ၿမိဳ႕၏ ေျမာက္ဖက္ ၁၅ မုိင္ ခန္႔အကြာ ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္အထက္
အျမင့္ေပ ၃၀၉၀ ေပျမင့္ေသာ ဇလံုေတာင္ေပၚတြင္ တင့္တယ္သပၸါယ္စြာ
စံေနေတာ္မူလွ်က္ရွိသည္။ သကၠရာဇ္ ၄၉၂ ခုႏွစ္တြင္ တည္ထားကိုးကြယ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္၍
ႏွစ္ေပါင္း ၉၀၀ ခန္႔ ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ဘုရာသမိုင္းစာအုပ္မ်ား အဆိုအရ
ဤေက်ာက္ေတာင္ကို ဘုရားပြင့္မည့္ သလြန္ေတာ္ေတာင္ဟု ေခၚေ၀ၚခဲ့ၾကၿပီး ေနာင္တြင္
ေဒသခံမ်ားက ဇလံုေမွာက္ထားသည္ႏွင့္ တူ၍ ဇလံုေတာင္ဟု ေခၚခဲ့ၾကေၾကာင္း သိရသည္။
အရိေမတၱယ် ျမတ္စြာဘုရားသခင္ တရားဦးေဟာၾကားမည့္ ေနရာျဖစ္၍ ““ဇလံုေတာင္အရွင္
စာရင္းမ၀င္ လွ်င္ ေမတၱာရွင္ႏွင့္ လြဲရမည္ ”” ဟုစာဆိုရွိေၾကာင္းလည္း သိရသည္။
ေက်ာက္ေတာင္ႀကီး၏ ပံုသ႑ာန္မွာ
ခမည္းေတာ္ေတာင္ႏွင့္ မယ္ေတာ္ေတာင္ ေက်ာက္လံုးႀကီးႏွစ္ခု ပူးတြဲတည္ ရွိေနၿပီး
ေဘးအနည္းငယ္ နိမ့္ေသာ ႏွစ္ဖက္၌ သားေတာ္ေတာင္ႏွင့္ သမီးေတာ္ေတာင္မ်ား ရွိေနပါသည္။
ေက်ာက္ေတာင္ထိပ္သို႔ တက္သည့္အခါတြင္ ခမည္းေတာ္ေတာင္ႏွင့္ မယ္ေတာ္ေတာင္
ေတာင္ႀကီးႏွစ္လံုးၾကားမွ အဂၤေတေလွကားထစ္ ကေလးမ်ားအတိုင္း ေကြ႔၀ိုက္၍
တက္ရၿပီး အတန္ငယ္ က်ဥ္းက်ပ္ေသာ ေက်ာက္တံခါး၀ တစ္ခုကိုလည္း
ေက်ာ္ျဖတ္ရမည္ျဖစ္သည္။ ကုသိုလ္တရားနည္း၍ အကုသိုလ္မ်ားသူမ်ား ယင္းတံခါး၀ကိုပင္ မေက်ာ္ႏိုင္ မ၀င္ႏိုင္ဟု
ေဒသခံမ်ားက ဆိုၾက၏။
ဇလံု ေတာင္ ဘာထူးျခားလဲ
မင္းတုိ႕ေျပာေျပာေနတဲ့
အဲ့ဒီဇလံုေတာင္က ဘာႀကီးမ်ား ထူးျခားပါသလဲဆုိခဲ့ရင္ ထူးျခားတာကေတာ့
ဇလံုေတာင္တစ္ခုတည္းမဟုတ္သလို သူ႕ရဲ႕ သဘာ၀ အလွတရားေတြအကုန္ထည့္ေျပာရေတာ့မွာပါ။
ဇလံုေတာင္ တည္ရွိရာ ဗန္းေမာက္ၿမိဳ႕နယ္ဟာ စစ္ကုိင္းတုိင္းအထက္ပိုင္း ကသာခရုိင္
အဆံုး နဲ႔ ကခ်င္ျပည္နယ္ အစပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဗန္းေမာက္ၿမိဳ႕နယ္ဟာဆိုရင္ ကဒူး၊
ကနန္းဆိုတဲ့ တုိင္းရင္းသား လူမ်ိဳးစုေတြ ေနထုိင္ရာ ေဒသျဖစ္ပါတယ္။
ကဒူး/ ကနန္း တုိင္းရင္းသားလူမိ်ဳးစု
တုိင္းရင္းသားေတြ ေနထိုင္တဲ့
ေနရာျဖစ္တဲ့အတြက္ ကဒူးစကား နဲ႕ ကဒူးရိုး္ရာကို ေလ့လာႏုိင္ပါတယ္။ ကဒူး၊
ကနန္းလူမ်ိဳးကေတာ့ ဗမာ လူမ်ိဳးစုထဲ ထည့္ထားခံရတဲ့ လူမ်ိဳးစုငယ္ တစ္ခုအျဖစ္သာ
ေဖာ္ျပလို႕ တစ္ႏုိင္ငံလံုး အသိနည္းပါတယ္။ ျမန္မာျပည္အထက္ပိုင္း ကၽြန္မတို႕နဲ႔ကခ်င္ျပည္နယ္က
လူေတြပဲ သိၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႕ရဲ႕ ဘာသာစကားဟာ ဗမာဘာသာစကား နဲ႕ လံုး၀မတူၾကပါဘူး။
သူတို႕မွာ သူတို႕ေနထုိင္ခဲ့တဲ့ ေရေျမသဘာ၀ရဲ႕ျပည့္စံုမႈ ဦးေႏွာက္ကိုယ္ခႏၱာ
ႀကံ႕ခုိင္ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈတို႕ေၾကာင့္ ၄င္းတို႕ရဲ႕ ကိုယ္ပုိင္ဘာသာစကားကိုလည္း တည္ထြင္ႏုိင္ခဲ့ၾကသူေတြပါ။
အဲ့ဒီေဒသကိုသြားမယ္ဆုိရင္ ဗမာလိုမေျပာပဲ ကဒူးလို ေျပာေနၾကတာကို ေတြ႕ရမွာပါ။
ေကာ်င္းေတြမွာလည္း ကေလးေတြ ကဒူးလို ေျပာၾကသလို ရြာထိပ္မွာ ျဖစ္ေလ့ရွိတဲ့
ရန္ပြဲလည္း ကဒူးလို ဆဲဆိုျဖစ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ ၀န္းသို နယ္သားမုိ႕လို႕
ကဒူးစကားမတတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မရ႕ဲ ဘိုးဘြားေတြဟာ ပင္လည္ဘူး ဗန္းေမာက္
အႏြယ္ေတြျဖစ္ၿပီး ကဒူးေသြးပါသူေတြျဖစ္ေပမယ့္ ႏုိင္ငံရဲ႕အေျခအေနနဲ႕လူမ်ိဳးေရးအေရးႀကီးမွန္း
ဂရု စိုက္မႈ အားနည္းခဲ့ရမႈ ေၾကာင့္ သူတို႕ေတြ မွတ္ပံုတင္မွာ ဗမာလုိ႕ပဲ အမည္ေပါက္ခံယူပါတယ္။
တစ္ခ်ိဳ႕ ကဒူးစကားတတ္သူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း မွတ္ပံုတင္မွာ ကဒူးအစား ဗမာလို႕
ေပးလာၾကတာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေတြ႕ေနရလို႕ စကားနဲ႕ လူရွိၿပီး လူမ်ိဳးေပ်ာက္မွာ
စိုးရိမ္ရတယ္လို႕ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းနဲ႕ သူ႕မိသားစုက စိုးရိမ္စြာ ေျပာၾကပါတယ္။
ရိုးရာ၊ယဥ္ေက်းမႈ
ရိုး္ရာေတြကေတာ့ ကၽြန္မတို႕ ၀န္းသိုနဲ႕
တူပါတယ္။ မိန္းမႀကီး (အမ်ိဳးသမီးႀကီးေတြဟာ ေခါင္းေပါင္းႀကီးကို ေပါင္းတတ္ပါတယ္)။
ဟင္းေပါင္း ဟင္းေလွာ္စားတယ္၊ ရိုး္ရာ ေပါင္းအိုး (ေျမအိုးသံုးတယ္)။ ေခါစီ
ေပါင္းသငး္စားတယ္။ ဆန္စီး စားသူေတြပါ။ အိမ္ေတြကေတာ့ ေျခတန္ေရွ
အိမ္အႀကီးအႀကီးေတြပါ။ ကၽြန္မတို႕ ေဒသတစ္၀ိုက္ဟာ သစ္ ၀ါး အလြန္ ေပါလို႕
အိမ္တုိင္ဆိုရင္ သစ္လံုး အႀကီးႀကီးေတြနဲ႕ ေဆာင္တတ္ၾကပါတယ္။ သစ္ပင္တစ္ပင္ကို
အိမ္တုိင္တစ္လံုးျဖစ္ၿပီး ေဆာက္တဲ့ အိမ္အမ်ိဳးအစားေတြက (၄ ပင္ ၄ ပင္တုိင္မ်ား ကေန
၆ ပင္ ၆ ပင္တုိင္အထိ ရွိပါတယ္။ ဆိုေတာ့ အိမ္တစ္အိမ္ေဆာက္ရင္ သစ္ပင္ေတြ အမ်ားႀကီး
ကုန္က် တတ္ပါတယ္။
သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္
ဗန္းေမာက္နယ္ ရဲ႕ သဘာ၀န္ပတ္၀န္းက်င္ဟာ
ေတာႀကီးတစ္ေတာထဲ ေရာက္သြားသလို ခံစားရမွာပါ။ ေတာင္ေတြကလည္း မ်က္စိ တစ္ဆံုးရွိသလို
သစ္ေတာ သစ္ပင္ေတြ အုတ္ဆုိင္းၿပီး ေတာ္ေတာ္ ရွားပါးလာၿပီျဖစ္တဲ့ သဘာ၀ ရဲ႕ အရာသာကို
ရရွိမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ရန္ကုန္ကေန ဇလံုေတာင္ သြားၿပီဆုိရင္ ဗန္းေမာက္နယ္ကို ၀င္တာနဲ႕
ေတာင္တန္းေတြကို စတက္ရေတာ့တာပါပဲ။ စိတ္လႈပ္ရွားစရာ ေကာင္းပါတယ္။
ဇလံုေတာင္ေရာက္လို႕ ေတာင္ေပၚကေန ေလးဘက္ ေလးတန္ အရပ ေလးမ်က္ႏွာ ကို
ၾကည့္လုိက္မယ္ဆိုရင္ အခုေခတ္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ေတြ႕ရဖို႕ ခက္ခဲလွတဲ့ သစ္ေတာ သယံဇာတ
ရႈခင္းမ်ိဳးကို ေတြ႕ရမွာပါ။ ေလးဖက္လံုးမွာ ေတာင္ႀကီးေတြဟာ
မ်က္စိတစ္ဆံုးရွိေနၿပီးေတာ့ အဖိုးတန္ သစ္ေတာ ေတာ္ကလည္း ညိႈ႕မိႈင္း စိမ့္လည့္
ေနမွာျဖပါတယ္။ ေတာေတာင္သဘာ၀ေကာင္းမႈေၾကာင့္ ေတာေတာင္က သဘာ၀ အပင္ေတြ ပန္းေတြရဲ႕
အနံ႕ေတြ ေတာေကာင္ေတြရဲ႕ ဂီတသံေတြ ကိုလည္း ၾကားရသလို လူသံ စက္သံကို ၾကားရမွာ
မဟုတ္ပါဘူး။သဘာ၀ စန္းေခ်ာင္းေတြကလည္း ပိုၿပီးလွပေအာင္ အလွဆင္ေနမွာပါ။
ေတာင္ေျခမွာေတာ့ ကဒူးရုိး္ရာ ေဆးျမစ္ေျခာက္ေတြ ျမည္းလို႕ရသလို
လက္ေဆာင္၀ယ္လို႕လည္းရပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ဘက္မွာေတာ့ ဒီေဆးျမစ္ေတြကို
သဘာ၀အားတိုးေဆးအေနနဲ႕ ေရေႏြနဲ႕ ႀကိဳၿပီး အိမ္ေတြမွာ အၿမဲေဆာင္
ေသာက္သံုးတတ္ၾကပါတယ္။
ဇလံုေတာင္
ဇလံုေတာင္ရဲ႕ ပံုစံဟာ ဆုိရင္ ေတာႀကီး
မ်က္မည္းထဲက ေတာင္အႀကီးႀကီး တစ္လံုးေပၚမွာ ဆင္အႀကီးႀကီး တစ္ေကာင္ ရပ္ေနတာ
ၾကည့္ေနတာနဲ႔ တူမယ္ထင္ပါတယ္။ ဗန္းေမာက္ၿမိဳ႕ထဲကေန ေကြ႕၀ိုက္ၿပီး
လာခဲ့ရတာမို႕ ေတာင္ေပၚက ၾကည့္ရင္ လမ္းေကာက္ေကာက္ အေၾကာင္းရာ ေလးေတြကို
ျမင္ေနရမွာပါ။ ဇလံုေတာင္ကို မေရာက္ခင္ အေ၀းကၾကည့္ရင္ေတာ့ အရြယ္အစားက
ေသးတယ္လို႕ထင္ရေပမယ့္..... ေနာက္တစ္ဆင့္ တစ္ေကြ႕ေကြ႕ၿပီး ေတာင္ႀကီးကို
ၾကည့္လုိက္ရင္ေတာ့ သင့္အေနနဲ႕ မအံ့ၾသပဲ မေနႏုိင္ပါဘူး။ ဒီေက်ာက္တံုးႀကီးဟာ
ေတာ္ေတာ္ အျမွင့္ရွိသလို အရြယ္အစားကလည္း ႀကီးမားပါတယ္။ ဒီႀကီးမားတဲ့
ေက်ာက္လံုးႀကီးေအာက္မွာ ေပါက္ေနတဲ့ သစ္ပင္ေတြဟာဆိုရင္ အရြယ္ေရာက္ အဖိုးတန္
သစ္ပင္ႀကီးေတြျဖစ္တဲ့ အတြက္ ေတာင္ႀကီးရဲ႕ အရြယ္အစားကေတာ့ မ်က္စိထဲ ျမင္လို႕
ရႏုိင္မယ္ထင္ပါတယ္။
ဇလံုေတာင္ကို အနယ္နယ္အရပ္ရပ္က ဘုရားဖူးေတြ
ႏွစ္စဥ္ လာေရာက္ၾကလို႕ အခုဆိုရင္ လူေတြေတာ္ေတာ္ သိလာသလို ကဒူးတုိင္းရင္သား
ရုိးရာေတြကိုလည္း လူေတြ သတိျပဳမိလာပါၿပီ။
ကၽြန္မအေနနဲ႕ လြမ္းေမာမိသလို
စိုးရိမ္မိတာကေတာ့ ဒီေတာထဲက ေတာင္ႀကီးေတြ နဲ႕ သစ္ပင္ႀကီးေတြ ကုန္သြားမွာ၊
ကဒူးတုိင္းရင္းသား စကား ရိုးရာေပ်ာက္သြားမွာကို ကၽြန္မ အင္မတန္
စိုးရိမ္ႏွေမ်ာမိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မ ဒီခရီးကေန ကၽြန္မ ေနအိမ္ ၀န္းသိုၿမိဳ႕နယ္
အျပန္ရထားေပၚမွာ စဥ္းစားရင္းဆုေတာင္းမိတာက သူတို႕ေတြ ကမၻာတည္သေရြ႕ ထာ၀ရ
တည္တံ့ပါေစ။ တည့္တံ့ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ပါ့မယ္လို႕...............................
ေျပာမိရင္း။
No comments:
Post a Comment